Monique Kaciyor

Yorgunluk, annemin hayatindaki adaletsizligin merkez isareti olmustu hep. Evin sinirlarina hapsedilmenin yorgunlugu, asagilanmanin yorgunlugu, kacmak zorunda kalmanin yorgunlugu, savasmak zorunda kalmanin yorgunlugu, sürekli her seye yeniden baslamak zorunda kalmanin yorgunlugu.

Atinada kaldigi otel odasinda annesi Moniqueten gelen bir telefon, douard icin her seyi degistirir. Monique Pariste birlikte oldugu adamin, tipki douardin babasi gibi siddet ve utanc dolu bir döngü yarattigini anlatmaktadir. Moniquein bu karanlik döngüden kurtulabilmesi icin kacmaktan baska caresi yoktur. Ancak hayati boyunca baskalarinin cizdigi yollarda yürümüs, özgürlügü hic tatmamis bir kadin icin hayatini yeniden insa etmek mümkün müdür Moniquein bu sarsici yolculugu, yalnizca fiziksel bir kacis degil; korkuyla özgürlük arasindaki o ince cizgide verilen amansiz bir kimlik mücadelesidir.

Monique Kaciyor, kendi kaderini bastan cizmeye calisan bir anne ile onun en güclü müttefikine dönüsen oglunun samimi ve sürükleyici portresini sunuyor. Bir kadinin kendini yeniden kesfetme cesaretine, yeniden dogus ve özgürlesmenin bedeline dair bu derin anlati, ortak tarihlerinin agirligina ragmen birbirini yeniden bulan bir anneyle oglu arasindaki bagi gözler önüne seriyor.

Monique Kaciyor, özgürlügün bedeline dair somut ve etkileyici bir metin.

Le Monde